Cellulit - opis

Termin cellulit używany jest do określenia stanu skóry. Cellulit ma charakterystyczny wygląd skórki pomarańczy i czasami jest bolesny przy dotknięciu. Występuje głównie na bokach ud, na pośladkach, i może sięgać obszaru całych bioder, kolan i brzucha. Często występuje też bokach i tyle rąk. Przy cellulicie nie występuje stan zapalny; jest to raczej proces degeneracji skóry i jej anatomicznych struktur. Zostało zaproponowanych wiele definicji w celu lepszego opisania tej dolegliwości. Niestety ich liczba raczej gmatwa sprawę nisz pomaga w jej zrozumieniu.

Liposclerosis, miejscowa lipodystrofia czy Binazzi to inne terminy używane do opisania tej dolegliwości. Nie są to bynajmniej gry słowne czy semantyczne ćwiczenia, mające na celu odróżnienie histomorfologicznej charakterystyki tej tkanki od adipose panniculus i miejscowego przerostu tkanki tłuszczowej. Wprowadzenie tych definicji stało się niemożliwe z powodu rozpowszechnienia, głównie ze strony przemysłu kosmetycznego, terminu „cellulit”. Istnieje wiele opisów dotyczących zmian zachodzących w wyglądzie cellulit w miarę upływu czasu. Kilku uczonych posunęło się jeszcze dalej i wyróżniło serię symptomów właściwych dla tej dolegliwości w miarę jak przeistacza się ona w formę patologiczną.

Panuje zgoda co do tego, że mikrocyrkulacja i metabolizm tłuszczowy grają ważną rolę podczas genezy tego schorzenia. Wiele wskazuje na to, że równowaga hormonalna i zaburzony stosunek pomiędzy lipolizą a liposyntezą są ważnymi czynnikami. Z histologicznego punktu widzenia, czyli komórki tłuszczowe zostają otoczone przez strukturę składającą się z tkanki łącznej, co prowadzi do stwardnienia włókien. Pojawiają się również symptomy wskazujące na duże problemy z krążeniem krwi takie jak zatrzymywanie płynów i obrzęki. Z punktu widzenia rozpoznania, najważniejszy symptom to zmiana w wyglądzie skóry. Przy pogorszeniu dolegliwość może stać się bolesna. Ta dolegliwość nie jest dermatozą, nie jest ona również kwestią mody. Może doprowadzić do problemów z krążeniem i pogłębić inne dolegliwości.

Na dzień dzisiejszy, cellulit jest poważnym problemem zważywszy liczbę osób, które cierpią na tę dolegliwość, jak i wpływ który to schorzenie może wywierać na ich organizm. Powinno się więc podchodzić do niej z odpowiednim, naukowym nastawieniem. Cellulit jest diagnozowane poprzez badanie wzrokowe oraz dotyk.

Odmiany schorzenia są następujące:

TWARDA, czyli tłuszczowa
Zwykle spotykana u młodych pacjentek, przeważnie występująca na udach.
Dołki na skórze nie znikają kiedy pacjentka się położy.
Skóra jest zbita. Ciało jest miękkie, ale napięte dla dotyku.
Ten typ jest blisko związany z hipertrofią, czyli występowaniem komórek tłuszczowych na powierzchni skóry, i nie może być usunięty operacyjnie.

MIĘKKA, czyli luźna
Ten rodzaj jest związany siłą ciążenia, dlatego też znika kiedy pacjentka się położy. Typowy dla wieku średniego. Przy ściśnięciu, można wyczuć podskórne mikro- i makro-grudki. Ten rodzaj jest blisko związany z rozluźnieniem skóry zachodzącym podczas procesu starzenie lub po drastycznej kuracji odchudzającej.
Ten typ może być leczony chirurgicznie.

OBRZĘKOWA
Ten typ jest blisko związany z zaburzeniami krążenia limfy i krwi i występuje na rękach i nogach. Może być bardzo skutecznie leczony masażem ciśnieniowym.

Ta klasyfikacja jest prosta i łatwa do zrozumienia; jest głównie stosowana przy operacjach kosmetycznych. Inne definicje i kategorie podziału zostały również wyróżnione. Należą do nich:

MIEKKA OBRZĘKOWA
Jest mylona z typem luźnym, ale różni się od niego. Tutaj cellulit wykazuje miejscowe obrzęki z nie-żelowym płynem, który łatwo rozpoznać ściskając palcami.

WŁÓKNISTA
Ta odmiana cellulit pojawia się, gdy typ obrzękowy degeneruje do formy twardej; płyn zamienia się w żel i następuje degeneracja tkanki łącznej.
Ten typ uznaje się za jeden z najtrudniej wyleczalnych głównie dlatego, że występuje u kobiet młodych, które nie muszą mieć problemów z nadwagą i uprawiają dużo sportu.
Próby zdefiniowania cellulit w przeszłości przyczyniły się jedynie do wprowadzenia nieładu w problematyce.
W związku z tym, prof. Curri opracował teorię, która opisuje poszczególne etapy w histologicznym rozwoju cellulit.

Histologiczna klasyfikacja cellulitu

I Faza – Obrzęk.:
Zmieniona przepuszczalność ścianek naczyń włoskowatych powoduje ucieczkę plazmy, a w rezultacie jej zatrzymanie i magazynowanie w przestrzeni międzykomórkowej komórek tłuszczowych. Jeżeli proces ten nie zostanie powstrzymany, zalanie przestrzeni międzykomórkowej zakłóci i oddzieli od siebie komórki tłuszczowe; komórki rozpadną się i potworzą jamki.

II Faza - Hipertrofia nici siateczkowych
W normalnych warunkach, każda komórka tłuszczowa otoczona jest siecią bardzo cienkich włókien. Wielokrotny obrzęk stymuluje mechanizmy obronne włókien, które grubieją (hipertrofia) i zwiększa się ich ilość (hiperplazja). Zakłóca to normalną owalną strukturę tkanki tłuszczowej i powoduje masowe rozszerzanie się mikronaczyń.

III Faza – Mikro-grudki:
Podczas długiego procesu, włókna siateczkowe zmieniają się we włókna kolagenowe, które potem otaczają zdegenerowane komórki tłuszczowe tworząc mikro-grudki oraz zaokrągloną strukturę grudkową o mikroskopijnych wymiarach. Każda mikro-grudka zawiera od 30 do 100 komórek tłuszczowych. Mikro-grudki nie są widoczne gołym okiem i nie są wyczuwalne w drganiach.
Na tym etapie, naskórek jest zwykle gładki, ale dotknięty lub ściśnięty zaczyna nabierać charakterystycznego wygląd skórki pomarańczy. Chociaż grudki nie są wyczuwalne, następuje rozciąganie w kierunku niższych warstw tkanki łącznej i skór nabiera wyglądu materaca. Ściskanie ukazuje tworzenie się płytek cellulitu otoczonych obrzękniętymi powierzchniami, na których zostają odciski palców, którymi skóra była dotykana.

IV Faza – Makro-grudki:
Na tym etapie mikro-grudki łączą się, aby stworzyć makro-grudki.
Makro-grudki są wyraźnie widoczne, gdy skóra zostanie ściśnięta; przy dotknięciu odczuwany jest ból. Makro-grudki mogą urosnąć nawet powyżej rozmiarów ziarna grochu. Na tym etapie komórki tłuszczowe tracą swój charakterystyczny owalny kształt i następuje obszerne włóknienie komórek tłuszczowych. Następują poważne zmiany w mikronaczyniach, atrofia naskórka i włosów. Następuje włóknienie skóry właściwej oraz wyginanie jej do wewnątrz, co przesądza o pojawieniu się dołków i wzgórków upodabniając skórę do wyglądu materaca. Na tym etapie nie występują obrzęki. Termograficzne testery cellulitu pokazują ten stan jako miejscowe zaburzenia mikrokrążenia i niezrównoważenie (obniżenie) temperatury tkanki.


Kolagen w dystrofii tłuszczowej

Stopień zaburzeń struktury tkanki tłuszczowej może być określony podczas obserwacji rozwijania się włókien kolagenowych. W rejonach dotkniętych miejscową dystrofią tkanki tłuszczowej, włókna kolagenowe zmieniają swój wygląd wraz ze zmianami dystrofii.

Na początku włókna kolagenowe mają kształt pętli zawiniętych w stronę powierzchni skóry. Na etapie pośrednim, tworzą one małe wiązki, które przecinają się wzajemnie tworząc nieregularny, trzypoziomowy gąszcz. Na ostatnim etapie, włókna kolagenowe przeistaczają się w duże, splecione ze sobą wiązki, które otaczają duże ilości komórek tłuszczowych. Podczas gdy włókna kolagenowe przechodzą przez te etapy, zachodzi poważne zmniejszenie ilości kwasu. Mógłby być to jeden z powodów zmiany włókien kolagenowych, albo czynnik wzmacniający te zmiany. Wzrost komórek tkanki łącznej jest obserwowalny jako odpowiedź organizmu na utratę surowicy z naczyń włoskowatych. Kondensacja płynu powoduje grubienie tkanki i wzrost sztywności skóry.

Sytuacja jest badana z różnych punktów widzenia. Są tacy, którzy przyglądają się mikrocyrkulacji, inni obserwują komórki tłuszczowe, jeszcze inni kolagen. Wszystkie te stanowiska są jednak zgodne, co do tego, że do przyczyn tworzenia się cellulitu należą również: zaburzenia krążenia, problemy hormonalne, nieodpowiednia dieta i niewystarczająca aktywność ruchowa.

Cellulit zaczyna tworzyć się, gdy przepuszczalność błon kapilarnych i żylnych jest zaburzona i miejscowy krwioobieg zwalnia tempo. Istnieją również formy o jasnych przyczynach. W kręgach medycznych, specjalistyczna terminologia jest często skracana lub wyrażana w formie stenograficznej w celu udoskonalenia procesu komunikacji między lekarzami. Definicje, które pozwalają na ogólną klasyfikacje powinny być preferowane, ponieważ są oparte na studium przypadków i udostępniają gotową metodę dokładnej klasyfikacji. Bardziej szczegółowe klasyfikacje mogą wprowadzić nieład do problemu i uczynić dokładną klasyfikację trudną do przeprowadzenia.

Istnieją różne rodzaje cellulitu o różnych przyczynach i różnych fazach rozwoju.
Różne rodzaje cellulitu mogą pojawić się u tej samej osoby i na tych samych częściach ciała. Poprawne podejście polega na rozpatrywaniu każdego przypadku CELLULITU jako ZŁOŻONEGO z wielu typów.

Diagnoza cellulit polega na wzrokowym i dotykowym zbadaniu skóry i ocenie czy proces degeneracji skóry jest w POCZĄTKOWYM, ŚREDNIM czy ZAAWANSOWANYM stadium. Trzymając się standardowych medycznych metod diagnostycznych, powinniśmy zadecydować teraz, jaki rodzaj kuracji jest najlepszy. Czynniki, które muszą być wzięte pod uwagę to: miejscowe oznaki wystąpienia cellulit, wiek, wzrost, waga, zażywanie leków na bazie estrogenu lub progesteronu, aktywność sportowa.


Leczenie cellulitu

Przez wiele ostatnich lat cellulit stało się poważnym zmartwieniem kobiet, a rosnący popyt na usługi związane z leczeniem cellulit świadczy o tym, że jest to problem poważny. Problem cellulitu jest zjawiskiem złożonym. Sam opis i próba sklasyfikowania cellulitu to, jak widzieliśmy, zadanie skomplikowane i niełatwe, co podkreśla złożoność tematu. Należy nadmienić, że zapotrzebowanie na kurację cellulit w przeciągu ostatnich lat wpłynęło na powstanie „cudownych” środków, przynoszących producentom wysokie dochody, zaś konsumentom – gorzkie rozczarowanie. Ostatnio, bardziej surowe prawa ochrony konsumenta pozwoliły zatrzymać ten proces wzrostu liczby kosmetyków i urządzeń zwalczających cellulit.

Cellulit może być skutecznie leczony tylko wtedy, gdy program leczenia odznacza się całościowym podejściem do problemu. Podczas leczenia cellulitu nie można oddzielać symptomów od przyczyn leżących u ich podłoża. Stopień dolegliwości NISKI, ŚREDNI czy WYSOKI. Pozwoli nam to określić czy Cykl masażów musi iść, więc w parze z dobrze wyważoną dietą i zmianami w stylu życia, aby nie dopuścić do sytuacji, w której „wieczorem niweczymy poranne wysiłki”. Chociaż niektóre rodzaje cellulitu szybko reagują na kurację masażem ciśnieniowym, musimy pamiętać o tym, że pozytywne wyniki leczenia mogą być osiągnięte tylko na drodze ciągłego, długotrwałego leczenia. Należy zatem, używając modnego dziś, choć często nadużywanego terminu, przyjąć podejście holistyczne. Po diagnozie przyczyn powstawania cellulitu musi zostać przeprowadzony przegląd wszystkich obszarów działania, które mogą zaowocować rozwiązaniem problemu. Nie powinno się więc brać pod uwagę wyłącznie masażu. Powinno się rozważyć metodę, która przez odpowiednio długi okres czasu łączy masaż z odpowiednimi środkami kosmetycznymi i zdrową dietą. Życiorys pacjenta jest więc bardzo ważny dla dokładnej diagnozy np.: zastoju płynów ustrojowych czy chronicznych niedoborów krążenia krwi w nogach. Diagnoza musi zawierać informacje na temat zwyczajów odżywiania się, pierwszej menstruacji, zażywania doustnych środków antykoncepcyjnych, i ilości ciąż w życiu pacjentki. Potrzebna jest dokładna, psycho-fizyczna i neuro-endokrynologiczna historia pacjenta.

© Wszelkie prawa zastrzeżone. Zakaz kopiowania materiałów. Własność firmy Biosana.